جهد بنما تا بدانی کیستی / در تکاپو از برای چیستی

خویش را ایثار کن خورشیدوار / راه هستی می رود از نیستی

در عشق تو بی خویشتن و رسوا من / افروخته من سوخته من شیدا من

عاشق کش و خونریز و سراندازی تو / جان بر کف دست ، بی سر و بی پا من

در میکده ها دربدر شاه خودم / بی طاقتم و منتظر ماه خودم

از درد جداییش به خود می پیچم / در آتشم و شعله ور از آه خودم

در اول راه معرفت گم شده ایم / انگشت نمای جمله مردم شده ایم

صد جهد بکردیم که صافی باشیم / افسوس که دُردیِ ته خُم شده ایم

آشفته به گرد یار خواهم گردید / بیچاره و بیقرار خواهم گردید

گر بر من زار التفاتی نکند / گرد سر انتظار خواهم گردید

ای فیض لبت چون می صد ساله سرخ / در عشق تو از چشم روان ژاله سرخ

بس ابر غمت به خاک دل خون بارید / روییده به دشت سینه ام لاله سرخ

با عشق تو از خویش برون آمده ایم / از عقل به ورطه جنون آمده ایم

از بستر آسوده بی دردی ها / برخاسته در میان خون آمده ایم

شده با پهنه گردون برابر / گرفته آسمان را تنگ در بر

در اوج بیکران یک نقطه از دور / برای آ خر جمله کبوتر

با حضرت دوست راز گفتن چه خوش است / از مهر و نیاز و ناز گفتن چه خوش است

در خلوت شب به دوست تا مطلع صبح / اسرار مگوی باز گفتن چه خوش است

در این شب تاریک اگر ماهی نیست / آن چیست گهی عیان شود گاهی نیست

با اینکه ز پا فتاده و رنجوریم / با عشق تو تا بام فلک راهی نیست

تا جان تو از خدا جدا آمده است / در پنجه درد بی دوا آمده است

در مسلخ عاشقی بمیر و بنگر / چون بر سر پیکرت خدا آمده است!

از کنگره درون صدا می آید / هر لحظه ندا از این سرا می آید

ای گمشده گرد خانه کی می آیی؟ / کی جان تو از برون رها می آید؟

دیدی که چگونه خوارمان کرد این عشق؟ / رسوا و زبون و زارمان کرد این عشق؟

این شیوه عشق است ولی اینگونه / افسانه ماندگارمان کرد این عشق

آرامتر از برگ در پاییز رفتند / با جامه ای خونین غرور آمیز رفتند

دیگر رها شد جانشان از بی کسی ها / از شوق دیدار کسی لبریز رفتند

ای غم ای آشنای دل بیقرار من / تنها رفیق وفادار و ماندگار من

دانم که ترک می کنیم مثل دیگران / حتی دل تو هم پر غم شد کنار من

سوگند به رنگ سرخ سوگند به خون / سوگند به آه و ناله های مجنون

گرد دل ندهی به آخرین نغمه من / من مانم و انتظار سرخی و جنون