«برخورد نزدیک»
بر اساس جهش های اخیر در علم نجوم و رصدهای پیشرفته ای از جمله کشفیات تلسکوب هابل و تلسکوب فضایی کپلر، تخمین زده شده است که حدود سیصد میلیون سیارۀ مستعد حیات تنها در کهکشان راه شیری ما وجود دارد، فارغ از حدود دویست میلیارد کهکشان که در اطراف کهکشان ما رصد شده است! این سیاره ها در فاصلۀ مناسبی از خورشید منظومۀ خود و در کمربند حیاتی آن قرار گرفته اند. فرض را بر این بگیرید که روزی ما در تکنولوژی به مرحله ای برسیم که بتوانیم به نزدیک ترین سیارۀ دارای حیات در کهکشان خودمان سفر کنیم. اگر بر سطح آن دنیای جدید فرود آمدیم و موجوداتی را مشاهده کردیم که در آنجا زندگی می کنند و از نظر پیشرفت یا هوشمندی در سطح پایین تری از ما قرار دارند، چه اتفاقی خواهد افتاد؟ اگر آن سیاره دارای منابع ارزشمند سوخت، سنگها و فلزات گرانبها و یا گیاهانی ویژه با خواص فوق العادۀ شفادهنده و انرژی بخش بود چه؟ با شناختی که از مردم زمین و حکومت های مستقر در جهان خود داریم، انتظار چه اتفاقی را در آن جهان جدید می توان تصور کرد؟ تردیدی نمی توان داشت که از ساکنان و موجودات آن سیاره توسط انسان زمینی سوء استفاده می شود و اگر قتل عام نشوند دستکم غارت خواهند شد. با توجه به این مطلب لازم است تا به صورت برعکس نیز این واقعه را بررسی کنیم و به طور متقابل، حق هر شکایتی را از سوی خود سلب کنیم، چون ممکن است در آینده دقیقاً بر عکس چنین اتفاقی رخ دهد و موجوداتی هوشمند از منظومه ای دیگر در این کهکشان بر زمین بنشینند و همین بلاها را بر سر ما نازل کنند. چیزی که عوض دارد گله ندارد. از این رو می توان آرزو کرد که هرگز بین موجودات دنیاها برخوردی اتفاق نیفتد و ساکنان هیچ کدام از این جهان ها به چنان حدی از تکنولوژی دسترسی نیابند که بتوانند به دنیای یکدیگر وارد شوند. اما از طرفی دیگر نیز محروم ماندن از چنین ملاقاتی که بزرگ ترین اتفاق تاریخ بشریت را رقم خواهد زد بسیار نادلخواه است. در این بین تنها می توان امیدوار بود تا زمانی که به سیاره ای دیگر قدم می گذاریم به فرهیختگی انسانی و فرزانگی کامل رسیده باشیم تا به سایر موجودات این بیکران آسیبی نرسانیم و همچنین اگر موجودات دیگر جهان ها زودتر از ما پیش دستی کردند و به دنیای ما آمدند به زیور چنین نیکویی هایی آراسته باشند.
