«مانیفست درویشان»
عمریست اسیر روی یاریم / در وادی عشق بی قراریم
ماییم به یاد او گرفتار / آزادترین روزگاریم
صیاد محبتیم و مهریم / سلطان زمانه را شکاریم
از همُت پیر جام بر کف / بر مرکب نفس خود سواریم
در نور گزیده ایم مأوا / تا روز ابد جدا ز ناریم
از قلب کویرها گذشتیم / چون غنچه به دامن بهاریم
ما مرهم زخم مردمانیم / خود خوندل و زخمی و فگاریم
در مجمع عارفان آگاه / رندان قلندری تباریم
مستیم ز جام بادهء هو / بر مرکب عشق رهسپاریم
از لحظهء مرگ در هراسند / ما شیفته گون در انتظاریم
از شوق وصال حضرت دوست / خون در دل و ثانیه شماریم
در آن ره بیکران خونین / بیباک و جسور و جان نثاریم
گه غرقه به خون فتاده بر خاک / گه بر سر دار سنگساریم
سیراب نمی شویم از می / مستسقی و تشنه و خماریم
آنقدر مدام می بنوشیم / تا ریشهء تاک را برآریم
دوریم ز حیله و زر و زور / با صدق و صفا انیس و یاریم
یک لحظه از او جدا نباشیم / پیوسته به ذکر و فکر و کاریم
روز و شب و سال و ماه یکریز / اوقات به شکر می گذاریم
بر طاعت خویشتن ننازیم / در محضر دوست شرمساریم
از اهل گناه در گریزیم / با مردم پاک یار غاریم
جز عشق ز ما ثمر نبینی / در هیچ دلی جفا نکاریم
در سینهء خود غمی نداریم / رستیم ز خویش و کامکاریم
آزاد ز قید و بند و دلشاد / در هلهله و طرب شکاریم
در بزم سماع پایکوبیم / چون نفس به زیر پای داریم
بر جمله جهات دست افشان / وارسته ز فکر ننگ و عاریم
در دیدهء عارفان چو نوریم / در چشم مزوُران چو خاریم
کینه ز کسی به دل نداریم / با جملهء خلق سازگاریم
با آدم و مردمان که سهلست / دلسوز و شفیق مور و ماریم
بر هر چه که هست مهر ورزیم / بر رحمت او امیدواریم
در مذهب ماست اصل دین عشق / از زاهد خشک در فراریم
بخشندهء جان و مال خویشیم / چون ابر به دشت در نثاریم
کردیم از آن هبوط بر خاک / تا هستی خویش را بباریم
از بند تعلُقات رستیم / چابک به ره و خفیف باریم
از دوزخ و جنُتش گذشتیم / جز او هوسی به دل نداریم
با یاد الست در خروشیم / شیدای محبُت نگاریم
یک لحظه اگر رخی نماید / از شدُت شوق جان سپاریم
بر بود وجود حق دلیلیم / ما آیت آفریدگاریم
خود معدن نور و نور بخشیم / در قلب شب سیه شراریم
هو هو به لب و خروش در جان / در گلشن اهل حق هزاریم
چون عاشق و بیقرار بودیم / در عرصهء حشر در قراریم
در آن غلبات وحشت آور / آرام و خموش و با وقاریم
با پاکدلان رسته از خویش / در قرب خدای رستگاریم
از قدس ملک ، وحید جستیم / زیرا که فقیر خاکساریم
