دیده می شود که در نسلهای جدید بعضاً صفاتی ناپسند که باید در رفعشان کوشید مثلا غرور زیاد یا اهمیت دادن بیش از حد به پول و سایر مادیات ارزش محسوب گردیده و با افتخار از آنها یاد می شود و حتی برخی خود را برای داشتن این صفات قابل ستایش می دانند. این به نظر من یک آسیب است و باید مراقب بود تا رفته رفته به یک ارزش تبدیل نشود. مطلب دیگر اینکه داشتن چیزی که ما را در رسیدن به آن انتخاب و اختیاری نبوده، ارزش نیست و دلیلی بر برتری ما نسبت به دیگران محسوب نمی شود. مردادی بودن، خردادی بودن، آبانی بودن، زن بودن، مرد بودن، شهری بودن، تهرانی بودن، ایرانی بودن، قد بلند بودن، بچه پولدار بودن، زیبا و خوش چهره بودن، فارس بودن، ترک بودن، لر بودن، از نسل فلان و بهمان بودن و ... همگی از این دست موارد محسوب می شوند. تنها به داشته هایی می توان افتخار کرد و آنها را موجب سربلندی دانست که بر اساس تلاش خود ما و با اثبات لیاقتمان به دست آمده اند. معمولاً کسانی که این داشته های واقعی را ندارند، ناگزیر به همان چیزهایی که ذکر شد و از پَرِ قنداق بدون هیچ زحمتی آنها را داشته اند افتخار می کنند تا به این نحوه، بی چیزی و تلاش نکردن خود را توجیه و انکار کنند.